Tags

Een paar dagen terug kwam ik twee verschillende artikelen tegen op de website van de volkskrant: Het ene artikel ging over het feit dat de huidige generatie studenten in een zesjes cultuur leeft, terwijl het andere artikel ging over een burn-out bij jongeren.
Dat is nogal een wereld van verschil, vindt je zelf ook niet?

Ik ben de laatste persoon om een ouderwets partijtje te gaan lopen zeiken over hoe zwaar scholieren en studenten het vandaag de dag wel niet hebben, maar toch is er iets wat me van het hart moet, en wel nu meteen: Hoe is het in godsnaam mogelijk dat we in een wereld leven waar de ene helft zegt dat studenten geen vinger willen uitsteken, terwijl de andere helft zich kapot werkt?

In de periode van mijn HAVO examen vorig jaar riep ik wel eens voor de grap tegen mijn moeder dat ik nu wel begreep waarom er twintigers zijn die met een burn-out thuis zitten, waar ik vervolgens een “kind, doe is even normaal alsjeblieft, al die onzin ook,” op terug kreeg. Maar is het werkelijk zo raar dat twintigers vandaag de dag al thuis zitten met een burn-out? Het is in ieder geval niet iets van 2016.

Toen ik in groep zes zat, zo’n kleine tien jaar geleden, toen was er al iets van “prestatiedruk” onder mij en mijn klasgenootjes te vinden, en we waren nog maar negen jaar oud. Negen jaar, verdorie!
Bij het terugkrijgen van onze cijfers van het dictee dat we moesten doen -spelling, spelling, spelling, jawel- had een meisje een acht gekregen, en was spontaan in huilen uitgebarsten. Waarom, vraag je je af?
Het was geen tien. Dat zou haar moeder haar wel laten merken.

Dat was negen jaar geleden, in groep zes, en is het er nou echt beter op geworden?
Vraag dat maar aan de 250 woordjes Duits, beide richtingen, de twee hoofdstukken frans, woorden, zinnen, en grammatica, het hoofdstuk geschiedenis, en de lastige wiskundige formules. En dan heb ik het nog niet eens over het hbo, of nog erger: studenten op de universiteit.

Met meer dan twee tekort punten zonder compensatie blijf je zitten, was de regel op mijn oude middelbare school. Jullie zijn jong, hebben een pak huiswerk, en hoe jullie dat met jullie sociale leven doen, dat mogen jullie lekker zelf weten.

Nu wil ik nog even terug naar die twee artikelen waar ik het in het begin over had, die van de burn-out, en de zesjes cultuur. De mensen die voor de studenten tien gaan, een 5,5, kan je het ze kwalijk nemen?
Er moeten goede cijfers gehaald worden, want anders worden paps en mams boos, want je doet niet je best, en bij studerende kinderen op het hoger onderwijs moet die propedeuse wel gehaald worden, je hebt immers niet voor niks zoveel collegegeld betaald. En om niet te vergeten, speciale opdrachten, stage, en het uitgaan met vrienden in de studenten stad, dat moet ook gebeuren natuurlijk.

Ik vraag het nog een keer. De zogenaamde “zesjes mensen.” Kan je het ze kwalijk nemen?
Ik in ieder geval niet. Dat ik toevallig zo’n kreng ben dat het liefste achten haalt omdat ze wil laten zien wat ze in huis heeft, dat is mijn probleem.

*noot:situaties in dit artikel zijn enigszins veranderd om herkenning te voorkomen

Advertisements