Tales

Tags

,

When a tale is as old as time,

Tales will remain in the world.
When a tale is as young as day,
Stories will be for told. 

Advertisements

Harry Potter: The Exhibition

Tags

, , ,

Something more then a week ago, I had one of the greatest experiences from 2017, which I’ll definitely remember for a very long time.

I had the honor of covering the Harry Potter Exhibition press event in Cinemec Utrecht for mugglenet.com, a huge Harry Potter fansite, which gave me the opportunity to get a sneak peek of the Exhibit, and to interview people such as James and Oliver Phelps, and the people who designed the Exhibition, the guys from GES.

Continue reading

Stress kippen

Tags

Een paar dagen terug kwam ik twee verschillende artikelen tegen op de website van de volkskrant: Het ene artikel ging over het feit dat de huidige generatie studenten in een zesjes cultuur leeft, terwijl het andere artikel ging over een burn-out bij jongeren.
Dat is nogal een wereld van verschil, vindt je zelf ook niet?

Ik ben de laatste persoon om een ouderwets partijtje te gaan lopen zeiken over hoe zwaar scholieren en studenten het vandaag de dag wel niet hebben, maar toch is er iets wat me van het hart moet, en wel nu meteen: Hoe is het in godsnaam mogelijk dat we in een wereld leven waar de ene helft zegt dat studenten geen vinger willen uitsteken, terwijl de andere helft zich kapot werkt?

Continue reading

Kort

Tags

, , ,

Ik start.
Geen naam.
Geen ik.
Geen mij.
Niet weet niet deert.
Kort.

Kort start ik met geen naam,
geen ik,
geen mij die weet.

Ik weet het niet.

Nu niet. Dan niet. Nooit niet.

YEEEEEEEEEEEEY.

Jij weet niet dat ik niet weet dat jij niet weet dat ik gek ben.

Geen naam. Nooit een naam.
Jane Smith of John Doe.
Kort. Start. Nieuw.
Nieuw. Start. Kort.
John & Jane Smith.
John Doe & Jane Doe.

Nieuw. Start. Kort.

The great reveal

Tags

,

Throwing yourself out in the world… It is kinda scary. Sometimes terrifying.
Since a few people from my editorial group had the guts to throw themselves out in the world, I decided to do that for myself as well. It’s not the same, but… Do you know that moment when you have to give a presentation, and you rather do it in front of people you don’t know, instead of your own parents?
Yeah, that feeling.
I had already started this blog in july 2016, after my high school exams, and where it lacked me of a certain “discipline” quiet often (and it probably still will), I did not post a lot, and even the thought of putting this blog on Facebook gave me goosebumps.
It felt like throwing my opinion about every single person in the world on Facebook. Blegh.

Continue reading

Ik ben de gelukkige

Tags

, ,

Jouw zoektocht naar mij begon jaren geleden al, al sinds je obsessie met het fantastische en onbekende. Omdat je me niet kon vinden, zocht je vaak naar vervanging voor me, maar echt goed ging dat nooit.
Duizenden schriften werden half volgeschreven, en ik bleef maar voorbijkomen, maar je zag me niet.
Steeds opnieuw begon je aan de taak die je voor mij bedoeld had, maar niets gebeurde, tot die ene dag…
Die ene dag, dat je me eindelijk vond, op een godvergeten kerstmarkt in België, en je vond me godvergeten duur. Ik kostte 40 euro, leer is immers niet goedkoop, en vanaf mijn plaats tussen mijn broeders en zusters, zag ik het je denken:
“Doe ik het wel, of doe ik het niet?”
Je verdween, maar later kwam je terug, portemonnee in de hand, je vader die een briefje van twintig op de toonbank neerlegde.  Je was terug gekomen, eindelijk! Zou ik de gelukkige zijn?
Jouw vingers gleden met liefde over mijn broeders en zusters, liefkoosden hen met elke aanraking, en opnieuw kwam die vraag: Ben ik de gelukkige?
Mijn hart sprong over toen jij me bij mijn broeders en zusters weghaalde. Ja, ik was de gelukkige!
Eindelijk zou mijn binnenste geopend worden, mijn zijkanten beroerd met een scherpe punt, om ze te vullen tot ze zwart of blauw zien, net zolang totdat alleen het nodige nog te lezen valt.
Ik ben nog steeds de gelukkige, die ene gelukkige. Mijn organen zijn bestreken met inkt.
Nu mijn botten nog.

Ode aan de Batterij

k ken je al een tijdje.
Ik ben met je opgegroeid, onze relatie gaat al jaren terug. In groep 4 moest ik zelfs aan je likken geloof ik.
Wel de bovenkant, niet de onderkant, dat doen we niet.
Lekker zo, met het puntje van m’n tong.
We hebben ook al is gedonder gehad, toen met m’n wii, weet je nog?
Oud rot ding.
Tegenwoordig heb ik een overdosis en een tekort aan je, en volgens mij heb je overlaatst nog een puinzooi van mijn oude computer muis gemaakt.
Erg netjes ben je niet hè?

Ik heb een weerzin tegen spijkerbroeken

Tags

“Bent u al is gevraagd voor een “Robijn doet de was bij…” reclame?”
Het gebeurd wel eens dat een bekende journalist bij mij op school een gast college komt geven, of word geïnterviewd door studenten, en ook vandaag was dit weer het geval. Vandaag was Maarten van Rossem te gast bij ons op school, en iemand stelde hem de vraag die meteen bij iedereen opkomt als je aan een persoon als van Rossem een vraag kunt stellen.
Of hij al eens gevraagd was voor een “Robijn doet de was bij…” reclame, omdat hij altijd zwart draagt.
“Nee, maar ik heb wel al eens wasmiddel gehad van een VVD jongeren partij.”
Er klinkt gelach, wat niet verbaasd. Van Rossem is een typerend personage in de Nederlandse samenleving, en valt immers niet meer weg te denken. Bekend van onder andere “de slimste mens,” en het nieuwe programma “dream school,” dat vanavond voor het eerst word uitgezonden, is van Rossem niet meer weg te denken uit de Nederlandse media wereld.
“Ik moet wel zeggen, Ik heb een weerzin tegen spijkerbroeken. Net zo’n uniform vind ik dat.”

Ergens moet ik wel zeggen dat onze goede vriend Maarten ergens wel gelijk heeft. We hangen met spijkerbroeken aan elkaar, kunnen ze niet meer wegdenken uit ons straatbeeld, en dat niet alleen. Waar we vergroeid zijn met spijkerbroeken en skinny jeans, zijn we geobsedeerd met onze smartphones, hebben we een verslaving aan al het elektronische zoals een verslaafde aan cocaïne, en voelen we ons zwaar ondergewaardeerd als die ene foto op instagram minder dan twintig likes krijgt.

Met onze vergroeide duimen van het appen en snappen zijn we vergeten te kijken naar hoe we er eigelijk uitzien in de samenleving. Maarten heeft het over een spijkerbroeken uniform, maar als je het aan mij vraagt heeft het spijkerbroeken uniform al lang plaats gemaakt voor iets anders. Waarom mensen in de gaten houden met een simpel uniform, als je er ook een volgapparaat met gps en internet op kan zetten?